Digər səmavi dinlər kimi, İslamın da müqəddəs kitabı var və bu, Qurani-Kərimdir. Quranın mahiyyəti, ilahi mənşəyi və müsəlman dünyasındakı rolu barədə ayrıca geniş izaha ehtiyac yoxdur. Bu yazı isə Qurani-Kərimin çox az tanınan və ciddi mübahisələr doğurmuş qeyri-adi bir nüsxəsi — “Qanlı Quran” haqqındadır.
“Qanlı Quran” İraqın keçmiş prezidenti Səddam Hüseynin qanı ilə yazıldığı iddia edilən Quran nüsxəsidir. Məlumatlara görə, Səddam Hüseyn 1997-ci ildə özünün 60 illik yubileyi münasibətilə bu layihəni sifariş edib. İddialara əsasən, 6 min ayədən və təxminən 336 min sözdən ibarət olan Quranın yazılması üçün o, 24–27 litr qan verib. Səddam Hüseyn bu addımı belə əsaslandırmışdı: “Həyatım çoxlu qan itirməli olduğum təhlükələrlə dolu idi. Allahın sözlərinə qanımla şükür yazılmasını istədim.”
Bu Quran nüsxəsi ilk gündən etibarən həm dini, həm də siyasi müstəvidə ciddi mübahisələrə səbəb olub. İslam fiqhində insan qanı ayin baxımından murdar hesab edilir və bu səbəbdən Qurani-Kərimin qanla yazılması qəti şəkildə qadağan sayılır. Digər tərəfdən isə müqəddəs mətnin məhv edilməsi və ya təhqir olunması da yolverilməzdir. Bu ikili yanaşma “Qanlı Quran”ın taleyi ilə bağlı çətin və ziddiyyətli müzakirələr doğurub.
2000-ci ilin sentyabr ayında Quran nüsxəsi rəsmi mərasimlə Səddam Hüseynə təqdim edilib və Bağdadda yerləşən Umm əl-Məarik (“Bütün Döyüşlərin Anası”) məscidində saxlanılıb. Qanla yazılmış səhifələr məscid kompleksinin daxilində, süni göl üzərində inşa edilmiş altıbucaqlı mərmər binada nümayiş etdirilib. Bu nüsxəni yalnız xüsusi dəvət olunmuş şəxslər görə bilirdi.
“Qanlı Quran” 2000-ci ildə Səudiyyə Ərəbistanı və Birləşmiş Ərəb Əmirliklərinin dini qurumları tərəfindən açıq şəkildə pislənib. 2003-cü ildə Səddam Hüseynin hakimiyyətdən devrilməsindən sonra isə Quran ictimai nümayişdən çıxarılıb. Məscidin mühafizəçiləri bu nüsxəni, dini xadimlər və siyasi dairələr onunla bağlı yekun qərar verənə qədər, anbar şəraitində saxlayıblar.
Bu günə qədər “Qanlı Quran” həm dini baxımdan haram sayılan, həm də tarixi-siyasi kontekstdə problemli bir yadigar kimi qiymətləndirilir. O, İslam dünyasında müqəddəs mətnlərə münasibət, siyasi simvolizm və dini sərhədlər mövzusunda ən çox müzakirə edilən nümunələrdən biri olaraq qalır.
