Çin Tayvan boğazı yaxınlığındakı aviabazalarda zərbə pilotsuz aparatlarına çevrilmiş 200-dən çox köhnə “J-6” qırıcısı yerləşdirib.
Bu barədə “Reuters“ agentliyinə istinadən MSNews.az xəbər verir. Hesabata görə, bu təyyarələr Fujian vilayətindəki beş, Quanqdunqda isə bir aviabazada müşahidə olunub.
Məlumata əsasən, söhbət Çinin sovet istehsalı MiQ-19-un yerli versiyası olan “J-6” təyyarələrinin pilotsuz zərbə platformalarına çevrilmiş variantlarından gedir. “Reuters” yazır ki, bu aparatların mümkün münaqişənin ilk mərhələsində Tayvanın hava hücumundan müdafiə sistemlərini kütləvi şəkildə yükləmək və sıradan çıxarmaq üçün istifadə olunacağı ehtimal edilir. Ekspertlər onların klassik pilotsuz uçuş aparatından daha çox “qanadlı raketə bənzər” rol oynaya biləcəyini bildirirlər.
Bu taktikanın əsas məqsədi Tayvanı nisbətən ucuz hədəfləri vurmaq üçün bahalı hava müdafiə raketləri sərf etməyə məcbur etməkdir. Tayvan Müdafiə Nazirliyi də bu risk fonunda dronlarla mübarizə sistemlərini sürətlə gücləndirməyi planlaşdırır. Bu, Pekinin klassik hava hücumundan daha çox “say üstünlüyü və iqtisadi yükləmə” strategiyasına da üstünlük verə biləcəyini göstərir.
“J-6” qırıcıları Çində 1950-ci illərdən 1980-ci illərə qədər istehsal olunub, onların istismardan çıxarılması isə əsasən 1990-cı illərdə başlayıb. “Reuters”in materialı göstərir ki, bu köhnə platformaların yenidən dron-kamikadze formatında istifadəyə uyğunlaşdırılması Pekinin Tayvan ssenarisi üzrə çoxqatlı hücum modelinə hazırlaşdığını düşündürür. Bununla belə, agentlik ABŞ kəşfiyyatının hələ də Çinin 2027-ci ildən əvvəl birbaşa işğal planlaşdırdığına inanmadığını, amma Pekinin həmin tarixə qədər buna hazır olmaq istədiyinin Pentaqon tərəfindən tez-tez vurğulandığını da xatırladır.
Son həftələrdə yayılan digər xəbərlər də bu mənzərəni tamamlayır. Daha əvvəl Çinin pilotsuz aparat uçuşlarını gizlətmək üçün transponder aldatma üsullarından istifadə etdiyi, həmçinin Tayvan ətrafında genişmiqyaslı hərbi uçuşları yenidən artdığı yazılmışdı. Bu baxımdan köhnə “J-6”ların drona çevrilərək ön xətt bazalarına yerləşdirilməsi təkbaşına yox, daha geniş hazırlıq zəncirinin bir hissəsi kimi görünür.
